یکشنبه شب، ساعت 11 شب، یه لیوان شیر ریختم و نشستم جلوی تلویزیون.
بی هدف شروع به بالاپایین کردن شبکه ها کردم.
شبکه آموزش، برنامه رادیو 7 شروع شده بود.
گه گداری، یه بخشایی ازش دیده بودم.
موضوع صحبت مجری، امیرکبیر بود. به مناسبت سالروز قتل امیرکبیر.
البته توی تقویم، روز بیستم دی، سالروز قتلشه.
اما مجری میگفت که چند روایت هست. و برخی گفته اند هجدهم و برخی گفته اند نوزدهم و برخی گفته اند بیستم. ما هم هجدهم را انتخاب کردیم.
اوایل برنامه، جناب الماس متنی رو خوندن از زبان امیرکبیر که بسیار لذت بردم (هم اجراش رو دوست داشتم و هم مطلب رو).
تو یه بخش دیگه از برنامه هم خانم آیدا کیخانی از زبان همسر امیر (خواهر ناصرالدین شاه) مطلبی رو خوند. نمایش چند کلیپ هم که با صدای خواننده های مختلف روی بخشهایی از سریال امیرکبیر بود، یه قسمتای دیگه ای از برنامه بود.
به هر حال پسندیدمش و باعث شد که حدود 45 دقیقه بشینم پای تلویزیون و یه برنامه رو ببینم.
قبلاً درباره امیرکبیر خونده بودم و هر بار لذت برده بودم از چنین شخصیتی.
به نظرم مهم اینه که بتونیم یه همچین افکار والایی رو رواج بدیم و یه برنامه نهایت یه ساعته، کار خیلی کمیه.
اما توی این قحطی معرفت، بازم دمشون گرم که در حد وسع خودشون این برنامه رو ترتیب داده بودن.
بخونید درباره امیرکبیر.
واقعاً قابل ستایشه!
خدایش بیامرزاد!