تو ای بلای دل من!

بلندبالایم!

ای برازنده!

تو،

بلندتر از سروها و افراها!

ای بر تمام ِ بلندان ِ باغ،

بالنده!

بر این اسیر ِ به غربت،

گذر توانی کرد...

بر این کویرنشین،

بر این محروم ِ ز مهر ِ تو؛

ز مهر،

تو،

نظر توانی کرد...



* یادم نیست از کیه؟!