اون یه هفته ای که خونه مشغول استراحت بودم، توفیقی دست داد و یه چندتایی کتاب خوندم. دوس داشتم چندتایی هم فیلم میدیدم که خب راستش اصلاً حسش نبود.

کتابایی که توی اون چند روز خوندم، اینها بود:

- مردی که کشتمش (گزیده ی داستان های کوتاه امریکا)؛ ترجمه ی اسدالله امرایی؛ انتشارات افراز؛ چاپ اول؛ 1386

این کتاب 19 داستان کوتاه داره از نویسنده هایی مثل وودی آلن، پرل.س.باک، ریچارد براتیگان، تیم اوبرایان (اسم کتاب از داستان ایشون گرفته شده)، کاترین آن پورتر و ... .
مجموعه ی حاضر از میان کتاب ها، مجلات و اینترنت گزینش و ترجمه شده است. داستان هایی از دوران فناوری پیشرفته، رئالیسم و سوررئالیسم؛ در این مجموعه با بیماری هایی روبه رو می شوید که پیش از این شناخته شده نبود. (برگرفته از بخش "به عنوان مقدمه" از مترجم).

- مأمور معتمد؛ اثر گراهام گرین؛ ترجمه تورج یاراحمدی؛ انتشارات نیلوفر؛ چاپ اول؛ 1380

دوران دانشجویی  بود که اولین کتاب از گراهام گرین رو خوندم: "امریکایی آرام"، با ترجمه عزت الله فولادوند. موضوع داستان توی ویتنام میگذشت. سبک داستان و همینطور ترجمه فوق العاده فولادوند باعث شد که از این کتاب خوشم بیاد و اسم نویسنده اش گوشه ذهنم بمونه.
دومین کتابی که ازش خوندم "جان کلام" بود با ترجمه پرتو اشراق. این داستان توی افریقای غربی اتفاق می افتاد.
و سومین کتاب هم همینی بود که معرفی کردم. داستانش توی انگلیس میگذره.

چندتا وجه مشترک توی این سه تا کتاب هس. اول اینکه قهرمانای اصلی داستان، مردایی هستن میانه سال که شغلشون یا جاسوسیه و یا ارتباطی به این قضیه داره. دوم اینکه عشقهای زیبایی برای قهرمانای اصلی پیش میاد. عشقهایی که باهاشون فاصله سنی تقریبا زیادی دارن. و سوم اینکه داستانها به شدت باورپذیرن.
شاید خیلیها حوصله خوندن کتابهای اینچنینی رو نداشته باشن، اما من باز هم از کتابهای این نویسنده خواهم خواند.

- دوشس و جواهرفروش؛ برگزیده داستانهای طنز از نویسندگان بزرگ جهان؛ ترجمه نیره توکلی؛ انتشارات نیلوفر؛ چاپ دوم؛ 1386

شامل 14 داستان کوتاه از نویسنده های مطرح دنیا؛ مثل مارک تواین، ویرجینیا وولف، میخاییل بولگاکف، سامرست موام، هانریش بل، فرانک اوکانر و ... . داستانهای خوبی بودن. اما نفهمیدم مترجم چه اصراری داشته که توی رسته طنز دسته بندیشون کنه. نمیشه گفت صددرصد طنز بوده. مثلاً داستان "گلوی آهنی" جزو خاطرات بولگاکف در زمانی که پزشک بوده، محسوب میشه و اگرچه توش انتقادی کرده از جهل مردم، اما الزاماً نمیشه گفت طنزه (البته به نظر من). به هرحال داستانهای خوبی بودن.

- قصه های امیرعلی (جلد دوم)؛ امیرعلی نبویان؛ انتشارات نقش و نگار؛ چاپ دوم؛ 1391

اگر اهل دیدن برنامه رادیو هفت باشین، میدونین که یکی از نویسنده های ثابت این برنامه، امیرعلی نبویانه که چهارشنبه ها و پنج شنبه ها، خودش، داستانهای خودش رو میخوند. داستانهایی با مایه طنز و بسیار واقعی. چیزهایی که توی زندگی همه ماها اتفاق می افته و اون به خوبی میتونه درباره شون بنویسه. گینگیل ما، یکی از طرفدارای پروپا قرص این پسره. پارسال جلد اول کتاب رو براش خریدم و اوایل امسال هم جلد دومش رو. توی این مدت خودم وقت نکرده بودم بخونمش؛ به هرحال توی این ایام مرخصی خوندمش. برای عوض کردن حال و هوا، خوندن داستاناش میتونه پیشنهاد خوبی باشه. (طبق اعلام رادیو هفت، به زودی چهارشنبه ها دوباره اجرا خواهد داشت)

- هیچ وقت پای زن ها به ابرها نمی رسد؛ مرضیه سبزعلیان؛ نشر ثالث؛ چاپ اول؛ 1391

یکی از کادوهای تولدم بود. کتاب کم حجمیه و دارای 16 داستان کوتاه با محوریت "زن". قابل لمسه و بعضیاش تلخ.

- دو تا کتاب دیگه رو هم تازه شروع کردم. یکی پدران و پسران اثر ایوان تورگنیف (نویسنده روسی) و یکی هم توسری خور اثر گابریله دانونزیو (نویسنده ایتالیایی).